Ma słodki smak, dlatego kiedyś nazywano go ulepkiem. Jest gęsty, a jego poprzednikami były miody lecznicze. Syrop - postać leku, która powstała z myślą o dzieciach.

Pierwotnie płynne miody łączono z substancjami leczniczymi, sproszkowanymi częściami roślin leczniczych lub wyciągami roślinnymi, aby zamaskować ich nieprzyjemny smak. Jednak naturalne zjawisko gęstnienia i krystalizacji miodów utrudniało ich użycie. Podejmowano więc próby udoskonalenia tej postaci leku, dodając do miodów sacharozę. Dopóki jej stężenie nie przekraczało 40%, specyfik nazywano nadal miodem leczniczym. Po przekroczeniu tego stężenia zaczynała obowiązywać nazwa „syrop miodowo-ziołowy". Wraz z rozwojem technologii modyfikacji uległ też sposób przyrządzania syropów. Obecnie produkuje sieje głównie na bazie cukru (sacharozy), rozpuszczanego w dużych stężeniach w wodzie, sokach owocowych lub płynnych wyciągach z roślin leczniczych. Dzięki dużej zawartości cukru syropy są gęste i bardzo słodkie, stanowiąc bazę dla substancji leczniczych o nieprzyjemnym smaku. Zapobiegają drażniącemu działaniu zawartych w nich substancji leczniczych poprzez osłanianie błony śluzowej przewodu pokarmowego. Mają też zdolność promowania działania osłaniającego drogi oddechowe i wzmagają działanie środków przeciwkaszlowych i wykrztuśnych. Najczęściej chyba stosowane są w pediatrii, bo dzięki ich słodkiemu smakowi, nierzadko urozmaiconemu substancjami o smaku owocowym, uprzyjemniają dzieciom trudne dni choroby. Syropy bywają również nośnikami substancji stosowanych u dzieci profilaktycznie - w celu wzmocnienia naturalnej odporności lub uzupełnienia diety w niezbędne składniki witaminowo-mineralne. Są dosyć trwałą postacią leku, pod warunkiem ścisłego zachowania rygorów technologicznych podczas ich produkcji oraz odpowiednio wysokiego stężenia cukru. Wysokie stężenie sacharozy oraz niejednokrotnie dodatek substancji konserwującej skutecznie uniemożliwiają rozwój bakterii w syropach. Oprócz tego nie należy zapominać o ich odpowiednim przechowywaniu i zawsze przypominać o tym pacjentom. Za każdym razem po użyciu kolejnej porcji syropu należy dokładnie zamknąć butelkę. Nie wolno też do syropu dodawać wody, bo rozcieńczenie spowoduje zmianę stężenia substancji leczniczej i będzie przyczyną nieprecyzyjnego dawkowania. Po dodaniu wody obecne w syropie a niezdolne do rozwoju w środowisku dużego stężenia cukru przetrwalniki bakterii odzyskują zdolność wzrostu. Osobom chorym na cukrzycę należy zwrócić uwagę na to, aby w swojej diecie uwzględniły ilość cukru spożywanego w syropie. Coraz częściej zamiast sacharozy do produkcji syropów używa się alkoholi wielowodorotlenowych - mannitolu lub sorbitolu. Słodzi się je też sztucznymi środkami - aby nie narażać diabetyków na dodatkowe porcje węglowodanów. Na półkach aptecznych przybywa syropów - uspokajających, z antybiotykami, przeciwhistaminowych, przeciwzapalnych, o działaniu przeczyszczającym, przeciwkaszlowych, o właściwościach rozrzedzających wydzielinę w oskrzelach. Do niektórych, głównie dla zwiększenia rozpuszczalności substancji leczniczych, dodaje się etanol. W miarę wzrostu jego stężenia syrop traci typowe dla niego cechy. Tak powstaje eliksir - preparat bardziej płynny niż syrop, mniej słodki, ale umożliwiający lepsze rozpuszczenie substancji trudno rozpuszczalnych w wodzie. Warto przyjrzeć się etykiecie na butelce i sprawdzić, czy syrop zawiera alkohol. Dzieciom do 7. roku życia nie należy podawać syropów zawierających etanol ani innych ziołowych preparatów płynnych z etanolem. Syrop jest idealnym preparatem dla dzieci. Dziecko nie musi się trudzić tak jak z połknięciem ogromnej i często niesmacznej tabletki. Syrop sprawia, że dbanie o zdrowie może być dla dziecka po prostu przyjemne.

dr n. farm. Katarzyna Żurowska Magazyn „Farmacja i ja”